تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَ أَوْفُوا الْکَيْلَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ لا نُکَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها وَ إِذا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبى وَ بِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ذلِکُمْ وَصَّاکُمْ بِهِ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ «152»
به مال يتيم نزديک نشويد (و در آن تصرّفى نکنيد) مگر به نيکوترين (طريقه‌اى که به صلاح او باشد) تا به حد بلوغ و رشد خود برسد. (در داد و ستدها) پيمانه و ترازو را با عدالت تمام دهيد. ما هيچ‌کس را جز به اندازه‌ى
جلد 2 - صفحه 583
توانش تکليف نمى‌کنيم. و هرگاه سخن مى‌گوييد (چه در قضاوت و چه در شهادت) عدالت را رعايت کنيد، هر چند (به زيان) خويشاوندتان باشد و به عهد و پيمان خدا وفا کنيد. اينها امورى است که خداوند، شمارا به آن سفارش کرده است، باشد که ياد کنيد و پند بگيريد.