تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ثُمَّ آتَيْنا مُوسَى الْکِتابَ تَماماً عَلَى الَّذِي أَحْسَنَ وَ تَفْصِيلاً لِکُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لَعَلَّهُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ (154) ثُمَّ آتَيْنا مُوسَى الْکِتابَ‌: آنچه مذکور شد حق تعالى به آن وصيت فرمود در زمان سابق و در اين زمان، پس اعظم از اين، آنکه داديم موسى را کتاب تورات‌ تَماماً عَلَى الَّذِي أَحْسَنَ‌: تمامى نعمت و کرامت بر کسى که نيکو قيام نمايد به احکام او و بطرز نيکو تبليغ نمايد و آن موسى عليه السّلام است به اين جهت تمامى آنچه نيکو دانسته آن را از علم شرايط وَ تَفْصِيلًا لِکُلِّ شَيْ‌ءٍ: و براى بيان هر چيز که در دين بکار آيد بر سبيل تفصيل‌ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً: و به جهت هدايت بنى اسرائيل و رحمت ايشان‌ لَعَلَّهُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ‌: براى اينکه ايشان بجزاء پروردگار خود ايمان آرند. و تسميه جزا به لقاء، جهت تفخيم شأن است. و گويند معنى لقا رجوع است به ملک و سلطان او در روزى که هيچکس مالک چيزى نيست مگر او سبحانه. نکته- آيه شريفه عطف خبر است بر خبر، نه عطف معنى بر معنى «اى ثمّ اخبرکم انّه اعطى موسى الکتاب» يا متصل است بقوله‌ «وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ» چه حق تعالى شماره نعمت خود فرمود بر ابراهيم به آنکه بعضى از ذريه او را انبياء گردانيده و بعد از آن ذکر نعمتى فرموده که به موسى عليه السّلام عطا نموده از کتاب و نبوت، و موسى عليه السّلام نيز از ذريه ابراهيم عليه السّلام است. «1» احتجاج طبرسى، جلد اوّل، صفحه 78 (بخشى از خطبه غدير) تفسير اثنا عشرى، ج‌3، ص: 411