تفرقه‌افکنى در دين، يعنى بدعت‌گذارى و تفسير دين به رأى خود که در قرآن و حديث، شديدترين تعبيرات، درباره اين گونه کسان آمده است. به برخى از اين نمونه‌ها توجّه کنيد:
* قرآن مى‌گويد: واى بر آنان که با دست خود مطلبى مى‌نويسند، سپس مى‌گويند: اين از طرف خداوند است. «1»
* على عليه السلام مى‌فرمايد: هرگاه بدعتى آيد، سنّتى مى‌رود. «2» و يکى از وظايف انبيا و علما، بدعت‌زدايى و جلوگيرى از تحريف‌هاست. «3»
* در روايات آمده است: توبه‌ى صاحب بدعت، پذيرفته نمى‌شود. «4»
* کسى‌که به بدعتگذار احترام گذارد يا لبخندى بزند، در فروپاشى دين گام برداشته است.
* رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هرگاه در ميان امّتم اختلاف شد، هر کس طبق سنّت و گفته من عمل کند و سراغ راه و روش ديگران نرود، پاداش صد شهيد خواهد داشت. «5»
* در قرآن، بارها از يهود، به خاطر تحريف‌هايى که علمايشان در دين پديد آوردند انتقاد شده است. درباره حضرت موسى عليه السلام هم مى‌خوانيم: وقتى از کوه طور برگشت و انحراف و گوساله‌پرستى قوم خود را ديد، از فرط ناراحتى الواح تورات را بر زمين افکند و ريش برادرش را که جانشين او بود گرفت و گفت: چرا امّتم منحرف شدند؟ هارون در پاسخ گفت: ترسيدم
«1». بقره، 79.
«2». بحار، ج 2، ص 264.
«3». الحياة، ج 2، ص 344.
«4». بحار، ج 72، ص 216.
«5». بحار، ج 2، ص 262.
جلد 2 - صفحه 592
اگر براى جلوگيرى از انحرافشان شدّت عمل به خرج دهم، مردم متفرّق شوند و تو بگويى چرا مردم فرقه فرقه شدند (تفرقه‌اى که با بازگشت تو هم قابل اصلاح نباشد).
اين آيات و روايات، مسئوليّت سنگين دين شناسان را در حفظ اصالت مکتب و مقابله با انحرافات فکرى، در عين حفظ وحدت اجتماعى امّت، بيان مى‌کند.