1- سخنان و تعاليم پيامبر، نظر شخصى او نيست، بلکه متن وحى الهى است، که بايد به مردم اعلام کند. «قُلْ»
2- راه مستقيم، راه پيامبر است. «هَدانِي رَبِّي إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ»
3- هدايت، تنها کار خداست، انبيا هم با هدايت الهى راه مستقيم را پيدا مىکنند.
«هَدانِي رَبِّي»
4- هدايت، از شئون ربوبيّت است. «هَدانِي رَبِّي»
5- راه ابراهيم عليه السلام، همان يکتاپرستى است، نه افکار شرک آلود. «حَنِيفاً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکِينَ» (مشرکان، عقائد انحرافى خود را به ابراهيم عليه السلام نسبت مىدادند)
6- بتشکنى و اعراض از شرک، تنها کار پيامبر اسلام نيست، بلکه او به پيروى از
«1». تفسير نورلثقلين.
جلد 2 - صفحه 595
حضرت ابراهيم چنين مىکرده است. «مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً»
7- اساس اديان توحيدى در طول تاريخ، يکى بوده است. اسلام، همان آيين حضرت ابراهيم است و تنفّر از شرک، راه همهى پيامبران مىباشد. قُلْ إِنَّنِي ... مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکِينَ