تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُکِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ (162)
قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُکِي: بگو اى پيغمبر صلى اللّه عليه و آله بدرستى که نماز من و همه عبادات من يا قربانى براى حج يا حج و عمره من. و ضم صلاة باصل واجبات توحيد و عدل به جهت آن است که متضمن تعظيم و تکريم و تکبير و تسبيح او سبحانه، و محتوى است بر تلاوت قرآنکه داعى است بر جميع انواع
(1 و 2) تفسير عياشى، جلد اوّل، صفحه 388، حديث 144 و 146.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 422
برّ، و مشتمل رکوع و خضوع الهى است وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي: و زندگانى من که بر آنم و آنچه بر آن مى‌ميرم از ايمان و اطاعات يا طاعت حيات خيرات مضاف به ممات مانند وصيت و تدبير. يا نفس حيات و ممات، تمام اينها لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ: مر خداى را که پروردگار عالميان است.