تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لا شَرِيکَ لَهُ وَ بِذلِکَ أُمِرْتُ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ (163)
لا شَرِيکَ لَهُ: در حالتى که هيچ شکى نيست بر ذات سبحانى او، يعنى به وقت تلبيه کسى را نخوانم مانند اهل جاهليت و نزد بعضى مراد به اين کلمات تفويض خود و امور است به حق تعالى، يعنى هرچه مى‌کنم و مى‌گويم و دارم، تمام به حول و قوه او است وَ بِذلِکَ أُمِرْتُ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ: و به اين اخلاص يا قول، مأمور شدم، و من اول مسلمانانم، چه اسلام هر نبى مقدم است بر اسلام امت. در اين بيان فضل اسلام و وجوب اتباع حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله است در اسلام.
حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در نهج البلاغه فرمايد: اسلام دين خداى است که برگزيد آن را براى خود و بپرورد آن را بر نظر عنايت خود، و اختيار نمود آن را براى بهترين خلق خود، و به پا داشت دعائم و قوانين آن را در دلهاى مؤمنان مبنى بر محبت خود؛ ذليل گردانيد جميع دينها را بسبب ارجمندى دين مبين، و پست نمود همه ملتها را به بلندى اين ملّت متين، و خوار ساخت دشمنان را به کرامت بى‌نهايت آن، و فرو گذاشت اعداء و مخالفان را به نصرت او، و منهدم نمود اصول ضلالت را بسبب اصل اصيل آن. «1»
«1» نهج البلاغه، خطبه 196.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 423