تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَکْناها فَجاءَها بَأْسُنا بَياتاً أَوْ هُمْ قائِلُونَ «4»
بعد از امر به متابعت اوامر و نواهى ترک آن را تحذير مى‌فرمايد:
وَ کَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَکْناها: و چه بسيار از شهرهائى که کفار و فجار بودند، اراده نموديم يا حکم فرموديم به هلاکت ايشان، فَجاءَها بَأْسُنا بَياتاً:
«1» تفسير عياشى، جلد اوّل صفحه 2، حديث اوّل.
جلد 4 صفحه 12
پس آمد اهل آن شهرها و قريه‌ها را عذاب ما، در حالتى که بيتوته کرده بودند، مانند: قوم لوط که هفت يا پنج شهر با اهل آنها را تماما در شب هلاک نموديم، أَوْ هُمْ قائِلُونَ: يا در حالتى که آنها خفتگان نيمروز و در خواب قيلوله بودند، مانند: قوم شعيب.
تخصيص اين دو وقت به جهت آنست که زمان آسايش و استراحتند و تصور و توقع وقوع عذاب در آن نيست. پس بليه غير منتظره که بر طريق فجئه و ناگهانى است، دشوارتر و سخت تر، و رسوائى آن بيشتر؛ چنانچه نعمت غير مترقبه نيکوتر و لذيذتر است.