1- مناطقى که با قهر الهى نابود شدند، بسيار است. «وَ کَمْ»
2- از تجربيّات تلخ ديگران، عبرت بگيريم. «وَ کَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَکْناها»
3- قرآن با بيان هلاکت قريه‌ها به جاى هلاکت مردم، عظمت عذاب را بيان مى‌کند. «وَ کَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَکْناها»
4- کيفرهاى الهى مخصوص قيامت نيست، ممکن است در دنيا هم نمونه‌هايى از آن را ببينيم. «وَ کَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَکْناها»
5- هر کس غير خدا را سرپرست گرفت، منتظر قهر الهى باشد. وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ... وَ کَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَکْناها
6- از سنّت‌هاى الهى، نابود کردن امّت‌ها به خاطر نافرمانى و تبعيّت از ديگران است. وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ... وَ کَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَکْناها
7- اراده‌ى خداوند، همه چيز را دگرگون مى‌کند. «أَهْلَکْناها»
8- قهر الهى، گاهى ناگهانى است و روز و ساعت مشخّص و فرصتى براى فکر و چاره‌جويى ندارد. «بَياتاً أَوْ هُمْ قائِلُونَ»
9- عذاب به هنگام استراحت، غافلگيرانه وتلخ‌تر است. «بَياتاً أَوْ هُمْ قائِلُونَ»
10- بسيارى از شعارها در زمان رفاه است، هنگام خطر، کسى حرفى براى گفتن ندارد. فَما کانَ دَعْواهُمْ ...
11- حوادث و خطرها، غرور را مى‌شکند و پرده‌هاى غفلت را کنار زده و وجدان‌ها را بيدار مى‌سازد. «إِلَّا أَنْ قالُوا إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ»
«1». مؤمن، 84- 85.
جلد 3 - صفحه 20
12- اگر امروز با اختيار خضوع نکرديد، روزى به اجبار کرنش خواهيد کرد.
«قالُوا إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ»
13- سراغ غير خدا رفتن و عدم پيروى از انبيا (که در دو آيه‌ى قبل بود)، ظلم است. «کُنَّا ظالِمِينَ»