1- پيروى از آيات الهى، سبب رشد و تربيت بشر است. اتَّبِعُوا ... رَبِّکُمْ
2- لازمهى ربوبيّت و تربيت الهى، نزول دستورات و راهنمايىها و تذکّرات
«1». تفسير اثنىعشرى.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 3 - صفحه 18
است. «ما أُنْزِلَ إِلَيْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ»
3- نتيجهى پيروى از وحى، قرار گرفتن تحت ولايت الهى است و ترک آن، قرار گرفتن تحت ولايت ديگران است. «وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ»
4- اطاعت و پيروى از ديگران، در حقيقت پذيرش ولايت آنهاست. «وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ» با آنکه مىتوانست بگويد: «لا تتّبعوا من دونى احدا»
5- کسى که ولايتِ خداى يکتا را نپذيرد، «رَبِّکُمْ» بايد چندين «ولىّ» را از خود راضى کند. «أَوْلِياءَ»
6- پندپذيرى انسان، اندک است. «قَلِيلًا ما تَذَکَّرُونَ»