1- براى يک انسان، چندين وسيلهى سنجش در کار است. «مَوازِينُهُ»
«1». انبياء، 47.
«2». تفسير الميزان.
«3». بحار، ج 90، ص 141.
جلد 3 - صفحه 24
2- کمداشتن عمل صالح در روز قيامت خسارت است، تا چه رسد به نداشتن آن.
وَ مَنْ خَفَّتْ ... خَسِرُوا
3- دنيا همانند بازارى است که ايمان، «سود» آن و انکار و کفر، «خسارت» آن است. آرى، ناديده گرفتن استدلال و دعوت انبيا، در حقيقت محو کردن فطرت و جوهرهى انسانيّت و ظلم به خويشتن است. «خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ»
4- بىاعتنايى و انکار آيات الهى، ظلم به آنهاست. «کانُوا بِآياتِنا يَظْلِمُونَ» آرى به جا نياوردن حقّ هر چيز و رعايت حقوق و حدود آن را نکردن، ظلم به آن است و نتيجهى ظلم، خسارت و نابودى است.