1- توجّه به نعمت‌هاى الهى، عامل عشق به خدا ودورى از غفلت است. قَدْ أَنْزَلْنا عَلَيْکُمْ ... لَعَلَّهُمْ يَذَّکَّرُونَ
2- لباس، زمانى نعمت الهى است که بدن را بپوشاند. «يُوارِي سَوْآتِکُمْ»
3- گرچه در تهيّه‌ى لباس، علاوه بر عوامل طبيعى انسان‌ها نيز تلاش مى‌کنند، ولى همه‌ى اينها به دست خداست. «أَنْزَلْنا عَلَيْکُمْ لِباساً»
4- پوشش وپوشاندن کار خداست، «أَنْزَلْنا عَلَيْکُمْ لِباساً يُوارِي»، ولى برهنگى و برهنه کردن کار شيطان است. فَوَسْوَسَ ... لِيُبْدِيَ لَهُما ما وُورِيَ عَنْهُما مِنْ سَوْآتِهِما
5- لباس، نعمت الهى است، «لِباساً يُوارِي» و برهنگى و خلع لباس، کيفر گناه.
«فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما»
6- پوشش و آراستگى با پوشاک و لباس‌هاى زيبا، مطلوب و محبوب خداوند است. قَدْ أَنْزَلْنا عَلَيْکُمْ لِباساً ... وَ رِيشاً آراستن و زينت و بهره‌بردن از لباس‌هاى زيبا تا آنجا که به اسراف کشيده نشود، مانعى ندارد.
7- معنويّت در کنار مادّيت، تقوا در کنار زينت لازم است. «رِيشاً وَ لِباسُ التَّقْوى»، و گرنه لباس مى‌تواند وسيله‌ى: اسراف، تکبّر، فساد، خودنمايى، مدپرستى، شهوترانى، فخرفروشى و امثال آن شود.
8- آن گونه که در لباس مادى، پوشش عيوب، حفاظت از سرما و گرما و زيبايى مطرح است، تقوا هم عامل پوشش عيوب است، هم نگهدارنده از گناه و هم مايه‌ى زيبايى معنوى انسان مى‌باشد. «لِباسُ التَّقْوى»
9- از خاک، پنبه مى‌رويد، از حيوان، پشم توليد مى‌شود و از آب دهان کرم، ابريشم، اينها همه از آيات الهى است که مى‌تواند مايه‌ى تذکّر و بيدارى انسان باشد. «ذلِکَ مِنْ آياتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّکَّرُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 45