نکته‌های تفسیر نور

در تفاسير مى‌خوانيم که اين آيه مربوط به برهنگى، مشرکان در حال طواف است که در جاهليّت مرسوم بوده است. آنان اين کار را به تقليد از نياکان خود انجام مى‌دادند؛ امّا مدّعى مى‌شدند که خداوند دستور داده اينچنين طواف کنند! زشتکاران از نياکان خود تقليد مى‌کنند و شرک خود را به خدا نسبت مى‌دهند و مى‌گويند: «لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَکْنا» «1»، «لَوْ شاءَ اللَّهُ ما عَبَدْنا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ» «2» اين خواست خداوند بوده که ما مشرک شديم و مى‌پنداشتند چون خدا به آنان مهلت داده، پس يا راضى به فحشا و زشتى‌هاى آنان است و يا به آن فرمان داده است. در اين آيه، آنها ابتدا نياکان خود را مطرح کردند، «وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا» سپس فرمان خدا را «وَ اللَّهُ أَمَرَنا بِها»، شايد به اين دليل باشد که کار نياکان، نزد آنان مهم‌تر از فرمان خداست.