پیام‌های تفسیر نور

1- توجيه گناه، بزرگ‌تر از خود گناه و نشانه‌ى سلطه و نفوذ شيطان است. أَوْلِياءَ لِلَّذِينَ‌ ... قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا چه توجيه اجتماعى (نياکان) و چه توجيه مذهبى (امر خدا به زشتى‌ها). 2- پايبندى به روش زشت و غلط نياکان و بدعت در دين، نشانه ولايت شيطان و عدم ايمان است. إِنَّا جَعَلْنَا الشَّياطِينَ أَوْلِياءَ لِلَّذِينَ‌ ... إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا ... 3- فساد و زشتى برخى اعمال، روشن و فطرى است. «فاحِشَةً» ( «فاحشه» به گناهى گفته مى‌شود که قباحت و زشتى آن روشن باشد) 4- گاهى انحرافات انسان، براى نسل‌هاى بعدى الگو مى‌شود و منحرفان، بار گناه نسل‌هاى آينده را نيز به دوش مى‌کشند. «وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا» 5- روش گذشتگان، هميشه ارزشمند نيست و تقليد نابجا از پيشينيان ممنوع‌ «1». انعام، 148. «2». نحل، 35. جلد 3 - صفحه 48 است. «قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا» 6- خداوند در هيچ زمانى به زشتى فرمان نمى‌دهد. وَ اللَّهُ أَمَرَنا ... إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ (پاسخ فعل ماضى را با فعل مضارع مى‌دهد تا نشانه‌ى استمرار باشد)