«فواحش» جمع «فاحِشَةً»، گناهى که زشتى آن بر همه‌ى افراد آشکار است، همچون زنا و چون در جاهليّت انجام پنهانى آن را روا مى‌داشتند، اين آيه حرمت آن را تأکيد مى‌نمايد.
«اثم»، گناهى است که سقوط انسان را در پى داشته باشد و «بغى»، تجاوز به حقّ ديگران است. اين آيه، انواع گناهان اعتقادى و زبانى را در بر دارد.
در روايات، مراد از گناه باطنى، پذيرش ولايت رهبران ستمگر دانسته شده است. «1»
پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله فرمودند: «کسى که بدون علم و آگاهى حکمى صادر کند، فرشتگان آسمان و زمين او را لعن مى‌کنند». «2»
زراره از امام صادق عليه السلام پرسيد: حجّت خداوند بر بندگانش چيست؟ حضرت فرمودند: «أن يقولوا ما يعلمون و يقفوا عند ما لا يعلمون» «3» تنها آنچه را مى‌دانند بگويند و اگر نمى‌دانند، سکوت کرده و بازايستند.