اين آيه، زينت را براى انسان حلال مى‌شمرد. قرآن، يکى از نعمت‌هاى خداوند را، زينت آسمان‌ها به ستارگان جهت تماشاى تماشاگران مى‌داند، «زَيَّنَّاها لِلنَّاظِرِينَ» «2» امّا بايد علاقه‌ى به زينت، انسان را به هلاکت نکشد و بهره‌گيرى از آن کنترل شده باشد، لذا قرآن،
«1». مؤمنون، 2.
«2». حجر، 16.
جلد 3 - صفحه 54
نشان‌دادن زينت زنان را جز براى شوهرانشان و مَحرم‌هاى آنان، حرام مى‌داند. «لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ» «1»
عثمان‌بن مظعون، خدمت پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله آمد و از تصميم خود نسبت به اخته و مقطوع النّسل کردن خود و عزلت و فاصله گرفتن از همسر و خانواده واجتماع خبر داد. آن حضرت به شدّت او را از اين کار منع کرد و فرمود: «براى کنترل شهوت، روزه بگير و به جاى رياضت و رهبانيّتِ مردود به مسجد برو و در انتظار نماز بنشين و به جاى بيابان‌گردى، در جبهه‌هاى جنگ و حج و عمره شرکت کن، از همسر و عطريّات استفاده کن و از اموال خود به محرومان بده و از حرام‌ها دورى و هجرت کن، اين راه و روش من است و هر که از اين روش اعراض کند و توبه نکند، فرشتگان از ورود او به حوض کوثر منع خواهند کرد». «2»
عاصم‌بن زياد نيز تصميم گرفت شيوه‌ى زندگى خود را تغيير داده واز حلال‌ها و لذّت‌ها کناره گيرد. حضرت على عليه السلام آن تفکّر را محکوم کرد، و هنگامى که از آن حضرت پرسيد:
پس چرا خودتان اين همه ساده‌زندگى مى‌کنيد؟ امام در پاسخ فرمود: من رهبر جامعه‌ام، خداوند بر رهبران لازم کرده که سطح زندگى خود را در سطح افراد ضعيف جامعه نگهدارند و در غم ديگران شريک باشند. «3»
حضرت على عليه السلام در برخورد با خوارج متحجّر، هنگام اعزام نماينده‌ى خود ابن عبّاس به سوى آنان، به او دستور مى‌دهد بهترين لباس‌ها را بپوشد و خود را معطّر و خوشبو ساخته و با اسبى زيبا نزد آنها برود. «4»
بعضى آيه را اين گونه تفسير کرده‌اند که رزق و زينت دنيا، آميخته با انواع تلخى‌هاست، ولى رزق و زينتِ آخرت، بى‌غصّه و خالص است.