مراد از افترا بر خداوند در آيات قرآن، معمولًا شرک به خداوند است. «1» البتّه حلال و حرام کردن چيزى بدون دليل هم بدعت و افتراى بر خداست، چنانکه تکذيب پيامبران نيز نوعى نسبت دروغ به خدا دادن است.
در قرآن، 15 مرتبه افرادى به عنوان ظالم‌ترين مردم معرّفى شده‌اند، يعنى کسانى که هم به خود و شخصيّت خود ظلم کرده‌اند و هم به اجتماع، و ريشه‌ى همه‌ى آنها شرک، کفر و عناد بوده است. «2»
عبارت «نَصِيبُهُمْ مِنَ الْکِتابِ»، شامل رزق و روزى، حيات و مرگ، سعادت و شقاوت در دنيا و جزاى اعمال و عقوبات در روز قيامت مى‌شود که در لوح محفوظ الهى ثبت شده است. «3»