تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ (112)
ترجمه
آرى کسيکه تسليم نمود روى خود را براى خدا با آنکه نيکوکار است پس از براى او است مزد او نزد پروردگارش و نه بيمى است بر ايشان و نه آنان اندوهناک شوند..
تفسير
يعنى تسليم حق شد چون آشکار شد حق و برهانش و نيکوکار کسى است که عملش براى خدا باشد و البته ثوابش در روز قيامت باو ميرسد و نيکوکاران نميترسند در آنروز که ميترسند کفار چون مى‌بينند عقاب و عذاب الهى را و اندوهناک نميشوند در حال سکرات موت براى آنکه بشارت بهشت بايشان ميرسد و بنظر حقير رفع خوف
جلد 1 صفحه 160
و اندوه از لوازم عادى تسليم و رضا است باين جهت است کسيکه از خدا بترسد و راضى بقضاى او شود نه از کسى ميترسد و نه غمگين ميشود و اين از آثار تسليم است در دنيا و آنچه بيان شد در آخرت است خداوند اين مقام را بشيعيان عطا فرمايد که بهشت حقيقى اين است و بس.