اعرافيان به اهل بهشت نگاه مىکنند و آنان را مىشناسند و سلام مىکنند؛ امّا به اهل دوزخ نگاه نمىکنند، بلکه چشمشان ناخواسته به آنان مىافتد. «صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ»
اصحاب اعراف، در دعايشان نمىگويند: «ما را اهل آتش قرار مده، بلکه مىگويند: ما را همنشين ظالمان مگردان. گويا مجالست با ستمگر، بدتر از آتش دوزخ است». «2»