تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (47) ترجمه‌ و چون گردانده شود چشمهاى آنها بجانب اهل آتش گويند پروردگار ما قرار مده ما را با گروه ستمکاران. تفسير منتظران در اعراف پس از عرض تحيّت باهل بهشت بامر اولياء خود متوجه اهل دوزخ ميشوند و چون عذاب آنها را مشاهده مينمايند پناه بخدا ميبرند و دعا مى کنند که با آنها محشور نشوند و گفته‌اند اين اختصاص بمنتظرين ندارد همه اهل اعراف اين حال را دارند که چون چشمشان باهل جهنم مى‌افتد اين دعا را مى‌کنند و منافات با مقام آنها ندارد چنانچه سيره مرضيه انبيا و اوليا است و کلمه تلقاء ظرف مکان است يعنى جهت مقابل و تعبير از نظر بصرف ابصار براى اشاره بآنستکه بالطبع مايل بديدن آنها نيستند ..