تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ نادى أَصْحابُ الْأَعْرافِ رِجالاً يَعْرِفُونَهُمْ بِسِيماهُمْ قالُوا ما أَغْنى عَنْکُمْ جَمْعُکُمْ وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَکْبِرُونَ (48)
«1» اصول کافى، کتاب الحجّة، جلد اوّل، صفحه 184، حديث 9- الاحتجاج، جلد اوّل، صفحه 338.
جلد 4 صفحه 78
وَ نادى أَصْحابُ الْأَعْرافِ: و ندا مى‌کنند اصحاب اعراف، رِجالًا يَعْرِفُونَهُمْ بِسِيماهُمْ: مردانى را که مى‌شناختند اهل اعراف آن مردمان را در دنيا به صفات و اسماء ايشان يا در عقبى به سياهى وجوه و کبودى چشم. قالُوا ما أَغْنى عَنْکُمْ جَمْعُکُمْ: گويند به کفار و فجار، چرا بى‌نياز نساخت از گرفتارى شما الحال جمعيت شما از مال و آل و جاه و ثروت و اعوان و انصار که در دنيا مى‌داشتيد و به آن فخر و مباحات مى‌نموديد، وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَکْبِرُونَ: و بى‌نياز ننمود استکبار و سرکشى کردن شما به نخوت دائمه مستمره از قبول حق و تکبر بر محقين در دين و ضعفاء مؤمنين، و بتحقيق نصيحت نموديم شما را، پس مشغول شديد به جمع مال و تکثير خود، پس قبول نکرديد از ما؛ آن مال چه شد؟ و آن تکبر کجا رفت؟