تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (47)
وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ: و زمانى که بگردانند نظر خود را به کل محبوسين آتش، تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ: ملاقات و معاينه کنند اهل جهنم را سياه روى و ابدان مشويه و الوان و اقسام عذابها، قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ:
طامعين جنت گويند: اى پروردگار ما، قرار مده ما را با قوم ستمکاران از مشرکين و منافقين. مقصود از جميع اين آيات، تخويف به عباد است تا قدرى تأمل و تفکر نمايند به نظر و استدلال، و فايز به دين حق شده، از عذاب جحيم رها، و نائل به نعيم گردند.