1- مسخره کردن دين، مغرور شدن به دنيا، فراموشى آخرت و انکار آيات الهى، همه از نشانههاى کافران است. «الْکافِرِينَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا»
2- کفّار، احکام دين را که جدّى است به بازى مىگيرند. «دِينَهُمْ لَهْواً» و در عوض
«1». تفسير الميزان.
«2». تفسير نورالثقلين
جلد 3 - صفحه 76
دنيا که بازيچهاى بيش نيست را جدّى گرفتند.
3- تحقير دين، ذلّت آخرت را به همراه دارد. کسانى که دين را به بازى مىگيرند، در قيامت التماس مىکنند. «أَفِيضُوا عَلَيْنا- دِينَهُمْ لَهْواً»
4- زندگى دنيوى فريبنده است. «غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا»
5- فريفتگى به دنيا، زمينهى بازى گرفتن دين است. لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ ...
6- کيفر الهى با اعمال ما تناسب دارد. «نَنْساهُمْ کَما نَسُوا»
7- انکار مستمرّ آيات الهى، موجب محروميّت از بهشت و مواهب آن است. «ما کانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ»
8- فراموش کردن خداوند در دنيا، سبب فراموش شدن انسان در قيامت مىشود.
«نَنْساهُمْ کَما نَسُوا» چنانکه در جاى ديگر ياد خداوند را مايهى ياد او از انسان مىداند. «فَاذْکُرُونِي أَذْکُرْکُمْ» «1»
9- انکارمستمرّ وبدون توبه، رمز بدبختى وهلاکت انسان است. کانُوا ... يَجْحَدُونَ