پیام‌های تفسیر نور

1- پس از خداشناسى، خداپرستى لازم است. «ادْعُوا رَبَّکُمْ» در آيه‌ى قبل، خداشناسى مطرح شد، در اين آيه خداپرستى. 2- بهتر است دعا با استمداد از کلمه‌ى «ربّ» و همراه تضرّع و زارى و پنهانى باشد. «ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً» دعاى پنهانى از ريا دور و به اخلاص نزديک‌تر است. 3- دعا وقتى مؤثّر است که خالصانه و همراه با تضرّع باشد. «تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً» 4- با تمام وجود و با کمال خضوع خدا را بخوانيم وزبانمان نماينده همه‌ى وجود ما باشد. ادْعُوا ... تَضَرُّعاً 5- گردنکشان و تجاوزکاران، از لطف و محبّت الهى محروم مى‌باشند. «إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ» 6- دعا نکردن، دعاى بى‌تضرّع و دعاى ريائى، از نمونه‌هاى سرکشى و تجاوز است. «الْمُعْتَدِينَ»