1- گاهى ظلم فرهنگى، بزرگترين ظلم‌هاست. «وَ مَنْ أَظْلَمُ» (در قرآن «اظلم»، به افترا بر خدا و بستن و تعطيل‌کردن خانه خدا گفته شده که هر دو جنبه فرهنگى دارد.)
2- خرابى مسجد تنها با بيل و کلنگ نيست، بلکه هر برنامه‌اى که از رونق مسجد بکاهد، تلاش در خرابى آن است. «مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ»
3- مساجدى مورد قبول هستند که در آنها ياد خدا زنده شود. مطالب خداپسند و احکام خدا بازگو شود. «يُذْکَرَ فِيهَا اسْمُهُ»
4- دشمن از در و ديوار مسجد نمى‌ترسد، ترس او از زنده شدن نام خدا و بيدارى مسلمانان است. «أَنْ يُذْکَرَ فِيهَا اسْمُهُ»
5- مساجد سنگر مبارزه‌اند، لذا دشمن سعى در خرابى آنها دارد. «سَعى فِي خَرابِها»
6- مسجد بايد پررونق و پرمحتوا وهمانند سنگر فرماندهى نظامى باشد. همچنان که جاسوس از رخنه به مراکز نظامى در وحشت و اضطراب است، بايد مخالفان و دشمنان نيز از نفوذ و ورود به مساجد، در ترس ونگرانى باشند.
«ما کانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوها إِلَّا خائِفِينَ»
«1». تفسير فخررازى.
جلد 1 - صفحه 186
7- کسانى که با مقدّسات دينى به مبارزه برمى‌خيزند، علاوه بر قهرالهى در قيامت، گرفتار ذلّت وخوارى دنيا نيز مى‌شوند. «سَعى فِي خَرابِها ... لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ»
(اگر سعى در خرابى ساختمانى که يادآور خداست، ذلّت دنيوى و عذاب اخروى دارد، پس کسانى که با شايعه و تهمت و تحقير، قداست مردانى را شکستند که در جامعه يادآور خدا هستند، قطعاً در همين دنيا گرفتار ذلّت و نکبت خواهند شد.)