تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ کَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراکَ فِي سَفاهَةٍ وَ إِنَّا لَنَظُنُّکَ مِنَ الْکاذِبِينَ (66)
پس از دعوت هود عليه السّلام:
قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ کَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ: گفتند اکابر و رؤساى کفره از قوم هود، إِنَّا لَنَراکَ فِي سَفاهَةٍ: بدرستى که ما مى‌بينيم تو را که در سفاهت و بى‌خردى و حماقت افتادى، وَ إِنَّا لَنَظُنُّکَ مِنَ الْکاذِبِينَ: و بتحقيق ما گمان مى‌کنيم تو از دروغگويانى در ادعاى نبوت و دعوت به توحيد. ترديد کلام قوم عاد دلالت دارد که هود عليه السّلام را به رأى و گمان خود بر سفاهت و بر کذب حمل کردند، و لکن در واقع آن حضرت را اسناد به ضلالت نکردند مانند قوم نوح عليه السّلام که او را به ضلالت يقينى نسبت دادند؛ و اين فرق ديگر ما بين کلام
جلد 4 صفحه 109
دو قوم مى‌باشد.