1- نتيجه لجاجت و در افتادن با حقّ، کيفر الهى و ننگ و هلاکت است. «قَدْ وَقَعَ عَلَيْکُمْ» (بگذريم که خود لجاجت نوعى پليدى معنوى است)
2- انسان ذاتاً موحّد و طالب توحيد است، ولى گاهى تعصّب بر او عارض شده و حاکم مى‌شود. «وَقَعَ عَلَيْکُمْ»
3- کيفرهاى الهى در مسير تربيت انسان واز شئون ربوبيّت خداست. «مِنْ رَبِّکُمْ»
4- سنگ و چوب، با نام‌گذارى، «خدا» نمى‌شود. (نام‌هاى دهان پرکن و بى‌محتوا، يکى از بلاهاى قرن ما نيز هست.) «أَسْماءٍ سَمَّيْتُمُوها»
5- معبودهاى مشرکان، اسماى بى‌مسمّايند که حقيقت و مشروعيّت ندارند و خداوند در هيچ آئينى به آن فرمان نداده است. أسماء ... ما نَزَّلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ
6- عقايد بايد بر پايه‌ى حجّت و برهان باشد، حتّى از بت‌پرستان هم برهان بخواهيد. «ما نَزَّلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ» (از آنان که مى‌گويند بت وسيله‌ى تقرّب به خداست، بپرسيد: آيا دليلى داريد که خداوند پرستش بت را وسيله‌ى قرب خود قرار داده است؟!)
7- انبيا، به درستى هدف و پيروزى خويش و سقوط مخالفان اطمينان داشتند.
«فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ»
«1». تفسير اثنى‌عشرى.
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 98