«دابِرَ»، به معناى آخر و پايان چيزى است و «فَقُطِعَ دابِرُ»، يعنى ريشهکن کردن و تا آخرين نفر را هلاک کردن.
هلاکت قوم عاد، با طوفانى عقيم کننده، شکننده، پر سر و صدا، سرد و مسموم بود که خداوند به مدّت هفت شب و هشت روز پياپى بر آنان مسلّط کرد. طوفان چنان آنها را قلع و قمع کرد که همهى آنان همچون شاخههاى پايين درختان خرما بر زمين افتادند. «فَتَرَى الْقَوْمَ فِيها صَرْعى کَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِيَةٍ» «1»