در قرآن، هفت مرتبه از ناقه و بيست و شش بار از قوم ثمود نام برده شده است. ماجراى قوم ثمود در سوره‌هاى شعرا، قمر، شمس و هود آمده است.
معجزه با کارهاى خارق‌العاده و عجيب بشرى تفاوت‌هاى زيادى دارد، از جمله:
الف: معجزه، نياز به تمرين، تحصيل و تجربه ندارد، ولى کارهاى خارق‌العاده ديگر، نياز به تمرين، تلقين و تحصيل دارد.
ب: معجزه از اشخاص خوش سابقه و معصوم صادر مى‌شود، ولى کارهاى نادر و خارق‌العاده ديگر، از افراد نااهل نيز ممکن است صادر شود.
ج: هدف از معجزه، اتمام حجّت و ارشاد و هدايت مردم است، ولى هدف ديگران خودنمايى، شهرت، کسب مال و ايجاد سرگرمى است.
د: کار پيامبران در معجزه، لزوماً همراه با تحدّى و مبارزطلبى و ادّعاى عجز ديگران است، امّا در کار نوابغ و مخترعان و مرتاضان اين علائم و نشانه‌ها لزومى ندارد.
در حديث مى‌خوانيم: شترى را که قوم ثمود تقاضا کردند، شتر قرمز پر کرک حامله و بسيار بزرگ بود. «1» البتّه نوع تقاضاى مردم از انبيا، گاهى مربوط به شرايط فکرى و زمينه‌ى اجتماعى و اقتصادى مردم در آن زمان بوده است، شايد اگر امروز نيز پيامبرى ظهور مى‌کرد، درخواست خروج هواپيما از دل کوه را از او مى‌کردند.
«1». تفسير نورالثقلين.
جلد 3 - صفحه 100
به هر حال اين شتر امتيازات منحصر به فردى داشت که ناقةاللّه ناميده شد، بدون تماس با شترى ديگر، حامله از دل کوه بيرون آمد و پس از خروج وضع حمل کرد و يک روز در ميان، تمام آبِ شهر را مى‌خورد و در عوض در آن روز به همه‌ى آنان شير مى‌داد، و اين اعجاز الهى بود که مانند آن را نمى‌توانستند بياورند و اتمام حجّتى بود که سوءقصد به آن، عذاب خدا را در پى داشت. «1»