«عقر»، به معناى پى کردن است، يعنى قطع کردن عصب و رگ محکم و مخصوص پشت پاى اسب و شتر که عامل عمده‌ى حرکت آنهاست و با قطع آن، حيوان به زمين مى‌افتد و از راه رفتن باز مى‌ماند.
در سوره‌ى قمر، کلمه‌ى «عقر» مفرد آمده که بيانگر اين است که قاتل ناقه يک نفر بوده است؛ امّا در اينجا (و سوره‌هاى شمس و شعراء و هود،) به صورت جمع آمده است، «عقروا» که نسبت پى کردن به تمام قوم داده شده است. اين به خاطر سکوت و رضايت آنان بود و شريک جرم محسوب شده‌اند. چنانکه حضرت على عليه السلام نيز مى‌فرمايد: سرنوشت مردم در گرو رضايت و دشمنى آنان است، همان گونه که ناقه‌ى صالح را يک نفر پى‌کرد؛ امّا چون بقيه‌ى مردم نيز به آن عمل راضى بودند، در گناه او شريک شدند و همگى عذاب ديدند. «1»