پیام‌های تفسیر نور

1- رفتار حضرت شعيب نسبت به مردم، دلسوزانه و برادرانه بود و شايد نسبتى با اهل مدين داشته است. «أَخاهُمْ شُعَيْباً» 2- تبليغ و تربيت بايد همراه با عاطفه و محبّت باشد. «قالَ يا قَوْمِ» 3- توحيد و يکتاپرستى، محور دعوت انبياست. اعْبُدُوا اللَّهَ‌ ... 4- معجزه و دليل‌هاى انبيا، در مسير رشد و تربيت مردم و وابسته به ربوبيّت خداوند است. «بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ» 5- پس از شرک و انحراف عقيدتى، انحراف‌هاى اقتصادى مهم‌ترين مسأله‌ى قوم حضرت شعيب بوده است. اعْبُدُوا اللَّهَ‌ ... فَأَوْفُوا الْکَيْلَ‌ 6- کم‌فروشى، تقلّب در معامله، کم ارزش جلوه دادن اجناس مردم و ايجاد خلل در اقتصاد، حرام و از مصاديق فساد است. «لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ وَ لا تُفْسِدُوا» 7- پيامبران، بر مسائل اقتصادى جامعه نيز نظارت داشته و درصدد سلامت و بهبود زندگى مردم بودند. «لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ» دين و برنامه‌هاى آن، از زندگى دنيا جدا نيست. 8- کم کارى هم مثل کم فروشى است، به جاى «أَمْوالَهُمْ» فرمود: «أَشْياءَهُمْ» تا شامل همه چيز بشود. 9- ايمان کامل واقتصاد سالم، تأمين‌کننده سعادت دنيا وآخرت است. «ذلِکُمْ خَيْرٌ» 10- هشدار و دستورهاى انبيا، سراسر خير است و موجب سعادت انسان مى‌شود. «ذلِکُمْ خَيْرٌ» 11- ايمان، ضامن کسب وکار صحيح وعدالت اجتماعى است. لا تَبْخَسُوا النَّاسَ‌ ... إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌ تفسير نور(10جلدى)، ج‌3، ص: 113