1- اشراف مستکبر، دشمن انبيا بودهاند. قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَکْبَرُوا ... لَنُخْرِجَنَّکَ
2- استدلال و منطق، شيوهى انبياست، «جاءَتْکُمْ بَيِّنَةٌ» «3» ولى روش کفّار، تهديد و زورگويى است. «لَنُخْرِجَنَّکَ»
3- مبلّغان نبايد از تهديدهاى مخالفان بترسند، چون در اين راه، تهديد به قتل و تبعيد هميشه بوده است. «لَنُخْرِجَنَّکَ»
4- تحميل عقائد، شيوهى کفّار است و دين تحميلى سودى ندارد. لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا ... کارِهِينَ
«1». ابراهيم، 13.
«2». تفسير نمونه.
«3». اعراف، 85.
جلد 3 - صفحه 116
5- در برخورد با جهالت کافران، از ادب و گفتار نرم و حکميانه استفاده کنيم. «أَ وَ لَوْ کُنَّا کارِهِينَ»