1- قهر الهى، بعد از اتمام حجّت است. فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ ... أَبْلَغْتُکُمْ رِسالاتِ رَبِّي
2- موعظه، مدارا و توجّه به مردم حدّى دارد، گاهى هم بايد از آنان اعراض نمود.
«فَتَوَلَّى عَنْهُمْ»
3- تبليغ، بايد همراه با مهربانى و سوز باشد. أَبْلَغْتُکُمْ ... نَصَحْتُ
4- نصايح و خيرخواهى را با منافع شخصى آميخته نکنيم. «نَصَحْتُ لَکُمْ»
5- وقتى به وظيفه‌ى خود عمل کرديم، نگران نباشيم که چه خواهد شد.
أَبْلَغْتُکُمْ ... فَکَيْفَ آسى
6- تأسّف نابجا و عاطفه‌ى بى‌مورد، ممنوع است. «فَکَيْفَ آسى»
(در موارد ديگرى هم به پيامبراکرم صلى الله عليه و آله خطاب شده که «لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ» «1»، غصّه‌ى آنان را نخور.)
7- آنجا که روحيّه‌ى کفر، لجاجت و عناد حاکم باشد، موعظه‌ى پيامبران هم اثر نمى‌کند. «فَکَيْفَ آسى عَلى قَوْمٍ کافِرِينَ»