1- توجّه به عاقبت شوم کفّار، درس عبرت است. «الَّذِينَ کَذَّبُوا شُعَيْباً»
2- نيرنگهاى اهل باطل، نقش بر آب مىشود. «کَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا» (کفّار در پى اخراج حضرت شعيب بودند، امّا خودشان در خانههايشان هلاک شدند).
3- هنگام فرا رسيدن قهر خدا، زيانکاران واقعى مشخّص مىشوند. «هُمُ الْخاسِرِينَ» (در آيهى قبل، کافران طرفدارى از حضرت شعيب را خسارت دانستند، اينجا خداوند مىفرمايد: خودشان زيانکارند.)