تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ (94)
بعد از آن ذکر قصص بعضى امم سالفه و قرون خاليه و بيان هلاک ايشان به تکذيب پيغمبران، کفار قريش را تهديد فرمايد:
وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍ: و نفرستاديم ما در هيچ شهرى هيچ پيغمبرى را که مخالفت و تکذيب کردند، إِلَّا أَخَذْنا أَهْلَها: مگر آنکه گرفتم اهل آن شهر را، بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ: به سختى و رنج و تنگى و بيمارى بر سبيل اختبار و امتحان. يا مراد به بأساء، رنج بدن و ضراء ضرر مالى باشد. نزد حسن، به اساء گرسنگى، و ضراء بيمارى؛ و نزد سدى، بأساء گرسنگى و ضراء فقر باشد. و اين بر سبيل امتحان و اختبار بود، لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ: براى اين که زارى کنند و اظهار تذلل و عجز نموده، تصديق پيغمبر خود کنند تا به سبب او خداى متعال بلا را از ايشان مندفع سازد، و چون به بلا و محنت متنبه
جلد 4 صفحه 144
نشدند و ايمان نياوردند، ايشان را به عطا و نعمت ممتحن ساختيم.