تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَ قالَ يا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ رِسالاتِ رَبِّي وَ نَصَحْتُ لَکُمْ فَکَيْفَ آسى عَلى قَوْمٍ کافِرِينَ (93)
فَتَوَلَّى عَنْهُمْ: پس روى بگردانيد از ايشان و برگشت، وَ قالَ يا قَوْمِ: و فرمود اى قوم من، لَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ: هر آينه بتحقيق رسانيدم به شما، رِسالاتِ
جلد 4 صفحه 143
رَبِّي: پيغامهاى پروردگار خود را، وَ نَصَحْتُ لَکُمْ: و نصيحت نمودم شما را از روى شعف و مهربانى. بعد از آن تسليه خود داده، از تأسف و تحسر اعراض نمود و گفت: فَکَيْفَ آسى عَلى قَوْمٍ کافِرِينَ: پس چگونه غمناک شوم بر هلاک گروهى که کافر بودند. و يا صدور اين قول بر وجه اعتذار بود از عدم شدت حزن بر ايشان.
در اکثر تفاسير مذکور است که شعيب عليه السّلام مبادى عذاب را مشاهده کرد، اعراض، و از آن بلد عزم خروج نمود و در حين خروج با قوم فرمود: من مبالغه کردم در ابلاغ و انذار شما و بذل سعى و جهد نمودم در نصح و اشفاق شما، لکن تصديق نکرديد و بر کفر خود ثابت و راسخ شديد، لا جرم مستوجب اين عذاب شديد؛ پس چگونه من تأسف خورم بر هلاک شما، و حال آنکه از روى عناد تصديق مرا ننموديد و بر کفر باقى مانديد.