«عفوا»، به معناى کثرت مال و فرزندان، يا ترک کردن و اعراض کردن است. لطف خدا درباره آنان به حدّ وفور رسيد، ولى آنان به هوش نيامدند و عبرت نگرفتند. نظير اين آيه در سوره‌ى انعام آيه 44 آمده است: «فَلَمَّا نَسُوا ما ذُکِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ کُلِّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً» چون تذکّرات ما را فراموش کردند، درهاى نعمت‌ها را به رويشان گشوديم و پس از کاميابى‌ها، ناگهان گرفتار قهر خويش کرديم. مثل بيمارى که پزشک از بهبود او مأيوس شده و مى‌گويد: هر چه ميل دارد به او بدهيد، کارش تمام است.
ممکن است براى آيه معناى ديگرى نيز باشد از جمله: بعد از رفع بلا، نسل بعد مى‌گفتند:
جلد 3 - صفحه 122
حوادث تلخ مخصوص پدران ما بوده و ما در امان هستيم. «1» غافل از آنکه سنّت خداوند بر مبتلا ساختن همه‌ى نسل‌هاست و اين‌گونه غفلت‌ها، زمينه‌ساز قهر الهى است.