پیام‌های تفسیر نور

1- براى احساس مسئوليّت، احتمال خطر کافى است. أَ فَأَمِنَ‌ ... 2- به نظام آرام موجود مغرور نشويم و هرگز خود را مصون ندانيم. أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ ... آرى، عذاب‌ها مخصوص اقوام پيشين نيست، قانون الهى شامل‌ «1». انعام، 15. «2». تفسير نمونه. «3». نهج‌البلاغه، حکمت 377. جلد 3 - صفحه 126 همه‌ى اقوام در هر زمانى مى‌شود. 3- اگر خداوند اراده کند، مى‌تواند قهر خويش را در زمانى نازل کند که هيچ راه چاره‌اى نباشد و شبانه همه را نابود کند. «بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ» 4- هدف از اسباب توجّه و غفلت‌زدايى، بيان احتمال خطراست. «أَ فَأَمِنَ، أَ وَ أَمِنَ» 5- سرگرمى‌هاى نابجا، زمينه‌ى قهر الهى است. «يَلْعَبُونَ» 6- زندگى بدون ايمان و تقوا، بازيچه‌اى بيش نيست. «وَ هُمْ يَلْعَبُونَ» 7- هرگز از قهر الهى احساس ايمنى نکنيم. أَ فَأَمِنَ‌ ... أَ وَ أَمِنَ‌ ... أَ فَأَمِنُوا مَکْرَ اللَّهِ‌ آرى، زيستن همراه با بيم و اميد مطلوب است. 8- کسانى که نسبت به مکر و قهر خدا بى‌خيالند، زيان‌کارند. فَلا يَأْمَنُ‌ ... الْخاسِرُونَ‌