برگزیده تفسیر نمونه
(آیه 99)- در این آیه باز به شکل دیگر و به بیان تازهای این حقیقت را تأکید میکند و میگوید: «آیا این مجرمان از مکر الهی ایمنند؟ در حالی که هیچ کس جز زیانکاران خود را از مکر خداوند در امان نمیدانند» (أَ فَأَمِنُوا مَکْرَ اللَّهِ فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ).
منظور از «مکر الهی» آن است که خداوند، مجرمان را با نقشههای قاطع و شکست ناپذیر بدون اختیار خودشان از زندگانی مرفّه و هدفهای خوشگذرانی باز میدارد، و این اشاره به همان کیفرها و بلاهای ناگهانی و بیچاره کننده است.