تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلائِهِ فَظَلَمُوا بِها فَانْظُرْ کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ (103)
ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى بِآياتِنا: پس مبعوث فرموديم بعد از آن پيغمبران، حضرت موسى بن عمران را به معجزات باهره که او را عطا فرموده بوديم، إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ: به سوى فرعون و اکابر قوم او، فَظَلَمُوا بِها:
پس کافر شدند به آن آيات، و وضع کفر کردند در موضع ايمان، چه حق آن آيات باهره و معجزات واضحه، ايمان و اقرار و تصديق بود، نه کفر و انکار و تکذيب و عناد. فَانْظُرْ کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ: پس نظر کنيد به ديده بصيرت، بعد از انکار حق چگونه بود عاقبت فساد کنندگان و تباهکاران که از غرق به حرق رسيدند.
شمه‌اى از حال فرعون: در منهج- اسم او قابوس، پسر وليد بن مصعب بن ريان، ملقب به فرعون، لقب ملوک مصر مانند کسرى و قيصر و خاقان و تبّع که القاب سلاطين فرس و روم و چين و يمن است، و چهار صد سال عمر نمود. در اين مدت تبى و صداعى طارى بر او نشد، و هر چهل روز قضاى حاجت مى‌کرد. غذاى او (موز) ميوه‌اى است قوى و کم ثقل؛ و سرفه و عطسه نداشت الّا نادرا، آن هم پنهان مى‌داشت. کم کم به سبب ثروت، طغيان و ادعاى ربوبيت نمود. مردم به او گرويدند، حضرت موسى عليه السّلام که به سبب کشتن قبطى، از مصر فرار نمود، به مذين نزد شعيب آمده، دختر خود صفورا را به عقد او در آورد، و حضرت موسى بعد از مدتى مراجعت، در اثناء راه به وادى ايمن، مبعوث به پيغمبرى و معجزه عصا و يد بيضا به او عطا، و مأمور دعوت فرعون شد با هارون.
دو برادر به سراى فرعون آمدند، و در بانان مانع شدند، نظر به فقر ظاهرى. در
جلد 4 صفحه 154
خبر است که موسى عليه السّلام جامه پشمين در بر، و کلاه پشمينه بر سر، و نعلين در پا، و عصا در دست، و هارون نيز چنين بود. بعد از مدت متمادى، روزى مسخره فرعون نام آنها را برد که در بازار سخنى غريب شنيدم، و عجب‌تر آنکه مدتى است دو پشمينه پوش در اينجا مقام و دعوى نبوت کنند. فرعون گفت: به هزل گوئى يا به جدّ. گفت: به جدّ گويم، و اکنون مرا گفتند فرعون را بگو ما رسولان خدائيم، مى‌خواهيم پيغام الهى به تو رسانيم. فرعون ترسيده، رنگش متغير شد، گفت: حاضر کنيد آن دو نفر را تا ببينم چه کسانند. وارد گرديده، نزد او ايستادند. فرعون از موسى پرسيد: کيستى؟