تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ نَعَمْ وَ إِنَّکُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ (114) قالَ نَعَمْ وَ إِنَّکُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ‌: فرعون گفت: بلى، شما را مزد بسيار و بدرستى که شما باشيد از نزديکان و خواص من هرگاه خواهيد بى‌اجازه نزد من آئيد و هر چه طلبيد اجابت کنم. تبصره: آيه شريفه دال است بر عجز فرعون از مقاومت با موسى و تذلل او، چه از جمله معلومات است که احتياج او به سحر، به جهت عجز و ضعف او بوده، و الّا در دفع موسى احتياج به استعانت سحر نبوده. و ايضا دلالت دارد بر اينکه سحره، قادر بر قلب اعيان نبودند، و الّا محتاج به طلب اجر و مال از فرعون نشدند، بلکه خاک را منقلب به طلا مى‌ساختند و خود را ملوک عالم مى‌گردانيدند. مقصود از اين آيات تنبيه انسان است مراين دقايق و نکات کلام را، و مغرور و فريفته نشود به کلمات اهل باطل و اباطيل و اکاذيب ايشان. در منهج- رئيس جماعت سحره، چهار نفر بودند: دو برادر يکى سابور و ديگر عادور و دو نفر ديگر يکى حطط و ديگرى مصفى نام داشت. در لباب- نقل نموده که شمعون نام رئيس اين چهار نفر بود. چون به مصر آمدند آن دو برادر بر حسب اخبار پدر در تفحص خواب و بيدارى موسى و انقلاب عصا سعى بليغ نمودند، معلوم شد که هر وقت موسى عليه السّلام به خواب رود، عصا پاسبانى او نمايد. به مشاهده اين قسمت، ترديدى و دغدغه‌اى در خاطر آنها پديد آمد، لکن آن را پنهان داشتند، وقتى فرعون موسى عليه السّلام را طلبيد و مقرر شد که با سحره مناظره کند و مجلس معارضه انتظام يافت، ساحران ريسمانها و عصاها درآوردند. ابن زيد گويد: اين مجمع در اسکندريه بود، خلايق عالم و تمام لشگر فرعون در آن صحرا جمع شدند. نزد ابن عباس آن روز اول نوروز، و اول هفته يعنى شنبه بود، و فرعون بالاى تخت خود به تفرج و تکبر بنشست، و آن هفتاد جلد 4 صفحه 162 هزار سحره بر يک طرف ميدان صف کشيدند، و حضرت موسى و هارون بر يک طرف ايستادند، پس سحره به طريق ادب پيش آمدند.