اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا يا مُوسي إِمّا أَن تُلقِي‌َ وَ إِمّا أَن نَکُون‌َ نَحن‌ُ المُلقِين‌َ (115)
گفتند سحره بحضرت موسي عليه السّلام آيا شما عصاي خود را مياندازي يا ما بوده باشيم که عصاها و ريسمانهاي خود را بيندازيم.
از اينکه آيه ميتوان استفاده کرد که سحره نظر به اينکه متحير بودند و نميدانستند که آيا موسي بر حق است و اينکه القاء عصا معجزه است يا بر باطل است و اينکه سحر است چون موازين معجزه و سحر را کاملا ميدانستند و قواعد سحر را در دست داشتند ميخواستند که حضرت موسي ابتداء کند که اگر معجزه است آنها ديگر القاء نکنند و ايمان آورند و اگر سحر است اعمال کنند لذا قالُوا يا مُوسي إِمّا أَن تُلقِي‌َ و از آن طرف هم مجبور بودند از جانب فرعون در القاء گفتند وَ إِمّا أَن نَکُون‌َ نَحن‌ُ المُلقِين‌َ.
اشکال- در آيه شريفه إِمّا يُعَذِّبُهُم وَ إِمّا يَتُوب‌ُ عَلَيهِم توبه آيه 107 بدون حرف ان ناصبه است و در اينکه آيه با ان ناصبه ذکر شده.
جواب- اما در آيه توبه يکي از دو امر است يا عذاب يا قبولي توبه هر دو نيست هر کدام که اراده حق تعالي تعلق بگيرد موافق حکمت و صلاح و اما در اينکه آيه هر دو واقع ميشود سؤال در تقديم و تأخير است که کدام يک ابتداء کنيم
جلد 7 - صفحه 417
اول القاء تو باشد يا القاء ما لذا بتأويل مصدر ميرود که القائک و القائنا باشد