تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّا أَرْسَلْناکَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً وَ لا تُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحِيمِ (119)
بعد از آن حقيقت و صدقيت نبوت حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلم را بيان مى‌فرمايد:
إِنَّا أَرْسَلْناکَ بِالْحَقِ: بدرستى که ما فرستاديم تو را اى پيغمبر در حالتى که به حق و از جانب حق مبعوث شدى براستى و درستى، بَشِيراً وَ نَذِيراً:
در حالتى که مژده دهنده مؤمنان را به ثواب عظيم و ترساننده کافران و مخالفان را از عذاب جحيم، پس بر تو بأسى نيست اگر اهل عناد و کفر اصرار نمايند در کفر يا مکابره کنند در قبول حق. وَ لا تُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحِيمِ: و مسئول نخواهى شد روز قيامت از آنها که اهل جهنمند، يعنى از تو سؤال و مؤاخذه نکنند که چرا ايشان ايمان نياوردند بعد از آنکه تبليغ رسالت کردى و بر وفق آيات باهره و معجزات ظاهره به ايشان نمودى.
تنبيه: در آيه شريفه اشاراتى است:
1- اخبار به حقانيت حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلم و اطلاع عموم به آنکه ما تو را مبعوث ساختيم و از جانب ما رسول فرمان ما مى‌باشى.
2- شأن مقام رسالت که بشارت مؤمنان و مطيعان باشد به بهشت و
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 243
ثواب، به سبب حسن اختيار ايمان و طاعت و عبادت؛ و ترسانيدن کافران و معاندان و عاصيان به جهنم و عقاب، به سوء اختيار کفر و مخالفت و عصيان.
3- رفع مسؤليت از آن حضرت نسبت به کافران و مخالفان که طغيان و سرکشى نمودند، لا جرم مستوجب عذاب شدند، زيرا اتمام حجت به آيات بينات بر آنها شد و با وجود بر اين کافر گرديدند.
4- آيه شريفه عام است نسبت به تمام مردم تا انقراض عالم که حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلم از جانب پروردگار مبشر است مؤمنان را، و منذر است مخالفان را.