تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما تَنْقِمُ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِآياتِ رَبِّنا لَمَّا جاءَتْنا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ تَوَفَّنا مُسْلِمِينَ (126)
وَ ما تَنْقِمُ مِنَّا: و تو طعن نمى‌زنى بر ما و عيب نمى‌کنى ما را و منکر نشوى از ما، إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآياتِ رَبِّنا: مگر آنکه ايمان آورديم به آيات پروردگار خود، لَمَّا جاءَتْنا: چون که آمد به ما و مشاهده آن نموديم بر دست موسى، پس روى از فرعون گردانيده متوجه حق شده، عرض کردند: رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً: اى پروردگار ما، افاضه فرما بر ما صبر در قتل و صلب. و يا عطا فرما ثبات بر متابعت دين، وَ تَوَفَّنا مُسْلِمِينَ: و بميران ما را در حالتى که مسلمان و ثابت قدم بر ايمان باشيم. پس فرعون قطع دست و پاى آنها بر خلاف نمود، و ايشان را به دار کشيد.
عجب از حال اين جماعت که: صبح کافر، چاشتگاه ساحر، ظهر مؤمن، عصر شهيد شدند، شام به بهشت رسيدند.
ابن عباس روايت نموده که: چون سحره ايمان آوردند، ششصد هزار بنى اسرائيل، منقاد موسى و مسلمان شدند.
پس از شهادت آن جماعت:
جلد 4 صفحه 172