1- پس از هشدار و اتمام حجّت خداوند و لجاجت و بىتوجّهى مردم، نوبت به کيفرهاى سخت مىرسد. بدنبال آيات قبل فرمود: فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ ...
2- آنچه مايهى رحمت است، به ارادهى الهى است. اگر او بخواهد، آب وسيلهى رحمت مىگردد، و اگر بخواهد، وسيلهى عذاب خواهد بود. «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الطُّوفانَ»
3- حيوانات، مأموران الهىاند، گاهى مأمور رحمتند، مثل تار عنکبوت بر در غار، براى حفاظت پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله و گاهى مأمور عذاب مىباشند، مثل أبابيل، قورباغه، ملخ و ... فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ ... الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ و در واقع هستى فرمانبردار خداوند است. «وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» «1»
4- بلاها اغلب جنبه تربيتى دارد و گاهى پس از هر کيفرى، مهلتى براى فکر و توبه و بازگشت است. «مُفَصَّلاتٍ»
5- گناه، زمينهساز تکبّر و تکبّر، زمينه انکار است. «فَاسْتَکْبَرُوا وَ کانُوا قَوْماً مُجْرِمِينَ»