1- نجاتدهندهى واقعى خداوند است، گرچه نجات از طريق رهبرى موسى انجام گرفته باشد. «أَنْجَيْناکُمْ»
2- ياد نعمتهاى الهى، سبب پايدارى و پرهيز از شرک است. أَ غَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيکُمْ ... وَ إِذْ أَنْجَيْناکُمْ
«1». مؤمنون، 18.
جلد 3 - صفحه 162
3- رهبران بايد پيوسته نعمتهاى الهى را يادآورى کنند تا مردم دچار غفلت نشوند. «وَ إِذْ أَنْجَيْناکُمْ»
4- طاغوتها بدون ياران و اطرافيان، زورى ندارند. «آلِ فِرْعَوْنَ»
5- طاغوتها براى حفظ حکومتشان، بىگناهان را مىکشند. «يُقَتِّلُونَ أَبْناءَکُمْ»
6- زنان و جوانان، اهداف نقشههاى طاغوت هستند. يُقَتِّلُونَ ... يَسْتَحْيُونَ ...
7- زنده نگاهداشتن مادرانى که پسرانشان را جلو چشمشان کشتهاند، بدترين عذاب است. «سُوءَ الْعَذابِ يُقَتِّلُونَ أَبْناءَکُمْ وَ يَسْتَحْيُونَ نِساءَکُمْ»
8- گاهى حوادث تلخ وناگوار، وسيله آزمايش الهىاند. «بَلاءٌ مِنْ رَبِّکُمْ»
9- سختىها و گرفتارىها را هر چند بزرگ باشند، در مسير تربيت انسان و آزمايشى الهى بدانيم. «وَ فِي ذلِکُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّکُمْ عَظِيمٌ»