1- سخن گفتن خداوند با موسى، در جهت رشد و تربيت او بود. «کَلَّمَهُ رَبُّهُ»
2- خداوند، با چشم ظاهر ديدنى نيست، نه در دنيا و نه در آخرت. «لَنْ تَرانِي»
3- تجلّى خداوند بر موجودات طبيعى، امکان دارد. «تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ»
4- خداوند را بايد از راه آثارش شناخت و به جلوه‌هاى او نگريست. (حقيقت تجلّى هم روشن نيست، بلکه آثار آن مشهود است). تَجَلَّى ... جَعَلَهُ دَکًّا
5- خدا ديدنى نيست، وگرنه موسى شايستگى و لياقت دارد. «سُبْحانَکَ»
6- ديده شدن خداوند با چشم، نشانه‌ى جسم بودن اوست که بايد خداوند را از آن منزّه دانست. «سُبْحانَکَ»
7- فکر و تقاضاى ناروا نيز توبه دارد، هرگاه درباره خداوند توهّم باطلى تصوّر شد، بايد به سرعت او را تنزيه کرد. «سُبْحانَکَ»
«1». تفسير فرقان، معانى الاخبار.
«2». تفسير فرقان.
«3». انعام، 103.
«4». نجم، 13- 14.
«5». تورات، سِفرخروج، باب 23، آيه 9.
جلد 3 - صفحه 170
8- پس از روشن شدن حقيقت، بايد آن را پذيرفت و به آن اعتراف کرد. قالَ ... أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ