تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ لَمَّا رَجَعَ مُوسى إِلى قَوْمِهِ غَضْبانَ أَسِفاً قالَ بِئْسَما خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي أَ عَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّکُمْ وَ أَلْقَى الْأَلْواحَ وَ أَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَ کادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْداءَ وَ لا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ «150»
و همين که موسى (از کوه طور) به سوى قوم خود برگشت (و گوساله‌پرستى آنان را ديد)، به حال خشم و تأسّف گفت: پس از من بد جانشينانى برايم بوديد، آيا بر فرمان پروردگارتان (که ده شب ماندن مرا تمديد کرد)، پيشى گرفتيد؟ (و صبر نکرديد تا از کوه طور برگردم.) آنگاه الواح (تورات) را (به کنارى) افکند و (از شدّت غضب، موى) سر برادرش را
«1». تفسير راهنما.
«2». طه، 97.
جلد 3 - صفحه 178
گرفت و به سوى خود کشيد. (هارون) گفت: اى فرزند مادرم! حقيقت اين است که اين گروه مرا در ضعف قرار داده (به حرفم گوش ندادند) ونزديک بود مرا بکشند. پس (من بى‌گناهم و) کارى نکن که دشمنان را به شماتتم برخيزانى (و شاد شوند) و مرا با ستمگران قرار مده!