بر خلاف ادّعاى بى‌اساس برخى که مى‌گويند: پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله ابتدا در فکر ارشاد مردم منطقه‌ى خود بود و چون موفّق شد، به فکر ارشاد جهانيان افتاد! قرآن با جملاتى همچون:
جلد 3 - صفحه 192
«کَافَّةً لِلنَّاسِ» «1»، «لِأُنْذِرَکُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ» «2»، «لِلْعالَمِينَ نَذِيراً» «3» و ...، جهانى بودن رسالت پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله را از همان آغاز بيان مى‌کند. «4» البتّه رسالت جهانى آن حضرت نيز مثل هر طرحى، مرحله به مرحله پيش مى‌رود: ابتدا دعوت از اهل و عشيره، سپس مردم مکّه و آنگاه همه‌ى مردم.
امام مجتبى عليه السلام فرمود: جمعى از يهود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، گفتند: آيا تو گمان مى‌کنى مثل موسى، پيامبر هستى؟ حضرت پس از اندکى سکوت فرمودند: آرى، منم خاتم پيامبران و پيشواى پرهيزکاران و فرستاده‌ى پروردگار جهانيان. پرسيدند: بر چه کسانى مبعوث شده‌اى؟
عرب يا عجم يا ما؟ آيه‌ى فوق نازل شد. «5» يعنى من بر همه‌ى جهانيان رسولم.
تکرار کلمه‌ى «امى» در اين آيه و آيه‌ى قبل، نشانه‌ى اهميّت آن در اثبات حقانيّت پيامبر صلى الله عليه و آله و قرآن است.
با توجّه به آيه‌ى قبل که فرمود: آنان نام و نشان پيامبر اسلام را در تورات و انجيل به خوبى مى‌يابند، مخاطب اين آيه همه‌ى مردم حتّى يهود و نصارا مى‌باشند.
اين آيه، ابتدا بر سه مطلب تأکيد مى‌کند: 1. اثبات خالقيّت خداوند. «لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» 2. توحيد و يگانگى خداوند. «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ» 3. قيامت و حشر و نشر. «يُحيِي وَ يُمِيتُ» پايان، آيه مى‌فرمايد: حال که مبدأ و معاد بدست خداست، پس به او ايمان آوريد: «6» «فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ»