1- در اداره‌ى امور، وجود تشکيلات، تقسيم کار و طبقه‌بندى، نقش مهمى دارد.
«وَ قَطَّعْناهُمُ»
2- دوازده گروه بنى‌اسرائيل، همه از يک ريشه بودند. «قَطَّعْناهُمُ» به جاى «جَعَلْنَا»
3- گروه گروه شدن، با حفظ وحدت در هدف، ضررى ندارد. «قَطَّعْناهُمُ»
4- عرضه بعد از تقاضا، اهميّت بيشترى دارد. اسْتَسْقاهُ ... اضْرِبْ بِعَصاکَ
5- وسيله مهم نيست، اراده‌ى الهى مهم است که گاهى يک عصاى چوبى را کارگشا در همه جا قرار مى‌دهد. «بِعَصاکَ» (عصا، در جايى مار و اژدها و در جاى ديگر وسيله‌اى براى ايجاد چشمه‌هاى آب مى‌شود)
6- توسّل به پيامبران براى رهايى از مشکلات جايز، بلکه به اجابت نزديک است.
مردم، نيازهاى اقتصادى و مادّى خود را نيز با انبيا در ميان مى‌گذاشتند و به آنان متوسّل مى‌شدند. اسْتَسْقاهُ ... فَانْبَجَسَتْ
7- اگر هر گروه بداند که به کجا بايد رجوع کند، بسيارى از مشکلات اجتماعى حل مى‌شود. «قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ»
8- به مردم آگاهى دهيم، خودشان عمل مى‌کنند. «قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ» و نفرمود: «قد شرب»
9- خداوند، هم آب مورد نياز بنى‌اسرائيل را تأمين کرد، هم غذاى آنان را. اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً ... الْمَنَّ وَ السَّلْوى
«1». تفسير کاشف.
جلد 3 - صفحه 197
10- پيدايش و حرکت ابرها و عملکرد آنها، همه تحت تدبير و اراده‌ى الهى است. «وَ ظَلَّلْنا عَلَيْهِمُ الْغَمامَ»
11- منّ و سلوى، از غذاهاى طيّب است. (جمله‌ى «کُلُوا مِنَ الطَّيِّباتِ»، پس از «الْمَنَّ وَ السَّلْوى» آمده است)
12- خداوند، روزى‌رسانِ مردم، «رَزَقْناکُمْ» و خواهان بهره‌گيرى طيّب از نعمت‌هاى پاک و پاکيزه است. «کُلُوا مِنْ طَيِّباتِ»
13- با يک ضربه عصاى موسى، چشمه‌ها از دل سنگ جوشيد، ولى با آن همه معجزه، دلهاى نا اهلان تکان نخورد. «وَ ما ظَلَمُونا وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ»
- کفران نعمت، سبب محروميّت از آن مى‌شود و زيانش به ناسپاسان مى‌رسد.
«وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ»
15- آنان که از نعمت‌هاى مادّى در راه رشد و معنويّت خود بهره نگيرند، به خود ستم کرده‌اند. «کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ»