کلمه‌ى «بَئِيسٍ» از «بأس»، به معناى شديد و «عَتَوْا»، به معناى عصيان و سرکشى است.
طبق روايات، چون موعظه کنندگان بنى اسرائيل ديدند پندشان در قوم خود بى‌اثر است، از مردم جدا شدند و همان شب، قهر و عذاب الهى نازل شد و گنهکاران و سکوت‌کنندگان را در برگرفت. «1» و اين تبديل و تحوّل، از تصرّفات تکوينى الهى است.
در آيه 60 سوره مائده آمده که گروهى به‌خاطر نافرمانى، به صورت خوک وميمون درآمدند و اينجا فقط ميمون ذکر شده است. ابن عباس مى‌گويد: هر دو آيه درباره‌ى يک گروه است.
«1». تفسير نمونه.
جلد 3 - صفحه 207
از ظاهر آيه استفاده مى‌شود که نه تنها خصلت آنان، بلکه شکل ظاهرى آنان نيز تبديل به ميمون شد. آرى، خدايى که با يک فرمان، آتش را بر حضرت ابراهيم گلستان مى‌کند، مى‌تواند موجودى را به موجود ديگر و انسانى را نيز ميمون کند. البتّه مسخ‌شدگان توالد و تناسلى نداشتند و به فرموده‌ى پيامبر صلى الله عليه و آله چندروزى بيشتر زنده نبودند. «1»